Podział na podsieci

Podział na podsieci jest najprawdopodobniej najtrudniejszym aspektem architeketury adresowej protokołu IP. Głównie dlatego, że jego sens widać dopiero w mało intuicyjnym systemie dwójkowym. Przypuśćmy, że trzeba podzielić na 6 podsieci sieć 193.168.125.0 (klasy C). Jest to adres podstawowy, do którego będą obliczane marszruty z internetu. Utworzenie niepowtarzalnego rozszeżonego przedrostka sieci dla każdej z 6 podsieci będzie wymagało użycia przynajmniej trzech pierwszych spośród 8 bitów hosta, o następującej wartości: 001, 010, 011, 100, 101 i 110. Bity te zostaną dodane do numeru sieci (tworząc rozszeżony przedrostek), natomiast 5 pozostałych będzie identyfikować hosty.

Każdy numer podsieci definiuje sie za pomocą trzech pierwszych bitów ostatniego oktetu. Bitom tym odpowiadaja wartości dziesiętne: 32, 64, 96, 128, 160, 192, 224. Początkowy adres IP dla każdej podsieci podaje osatnia kolumna. Przyrastają one oczywiści o 32. Adresy hostów będą definiowane za pomocą ostatnich pięciu bitów. Istnieją 32 możliwe ciągi 5-elementowe zer i jedynek. Dwa są zarezerwowane, co daje maksymalnie 30 hostów na podsieć.

Nawet w przypadku zdefiniowania na routerze teoretycznie możliwych podsieci 0 i 7 , w normalnych okolicznościach nie będą one wykorzystane. Ich adresy -000 i 111 - powinno sie traktować jak zarezerwowane ( nie adresujące podsieci). Same zera identyfikuja podsieć, a same jedynki służą do rozgłaszania w niej.

Poniżej przedstawiam wszystkie mozliwe podsieci dla adresów klasy C. Podsieci oczywiście można stosować dla innych klas adresowych.

Możliwe podsieci o masce 26. Do wykorzystania są dwie podsieci po 62 hosty.

Możliwe podsieci o masce 28. Do wykorzystania jest 14 podsieci po 14 hostów.

Możliwe podsieci o masce 29. Do wykorzystania jest 30 podsieci po 6 hostów.

W ramch ćwiczeń można sobie spisać wszystkie możliwe podsieci dla maski 30- bitowej, dla której są dostępne 62 podsieci po 2 hosty.