Czasami administrator staje przed problemem niekompletnej dokumentacji dotyczącej sieci. Cisco Discovery Protocol może wtedy być przydatnym narzędziem i może pomóc w zbudowaniu prostego obrazu sieci. CDP jest niezależnym protokołem służącym do poznawania innych urządzeń w sieci. CDP pokazuje informacje tylko o bezpośrednio podłączonych sąsiadach.
Cisco Discovery Protocol (CDP) jest protokołem warstwy drugiej, który łączy niższą warstwę fizyczną z protokołami wyższych warstw. CDP jest używane do uzyskania informacji o bezpośrednio podłączonych sąsiadach takich jak: typ urządzenia, typ interfejsu, czy model urządzenia. CDP jest dostępny na wszystkich urzadzneiach CISO jako Subnetwork Access Protocol (SNAP).
CDP Version 2 (CDPv2) jest najnowszą wersją tego protokołu. System Cisco IOS (Wersja 12.0(3)T lub późniejsze obsługują CDPv2. Zaś CDPv1 jest domyślnie dostępna w wersjach IOS 10.3 do 12.0(3)T).
Kiedy urządznie CISCO jest uruchamiane CDP startuje automatycznie pozwalając uruchamianemu urządzeniu rozpoznać swoich sąsiadów, na których także musi działać CDP. Uruchamia się w drugiej warstwie i pozwala sąsiadom na wzajemne rozpoznanie nawet jesli sytemy używaja innych protokołow warstwy sieci.
Każde urządzenie, które ma skonfigurowane CDP wysyła do wszystkich sąsiadów cykliczne wiadomości nazywane ogłoszeniem. Każde ogłoszenie składa się conajmniej z adresu zwrotnego, na który może powrócic wiadomość Simple Network Management Protocol (SNMP). Ogłoszenie także zawiera atrybut Time-To-Live lub HoldTime. Dodatkowo każde urządzenie nasłuchuje, czy nie otrzymuje jakiś cyklicznych ogłoszeń CDP od innych urządzeń.
Głównym zadaniem CDP jest rozpoznanie wszystkich bezpośrednio podłączonych urządzeń w sieci lokalnej. Polecenie cdp neighbors
pokazuje uaktualnienia ogłoszeń wysyłanych przez CDP. Każdy uruchomiony router CDP wymienia informacje za pomocą protokołu CDP. Administrator sieci
może zobaczyć te informacje na konsoli routera podłączając się do jednego z nich. W tym celu administrator sieci może użyć polecenia show cdp neighbors.
Protokół CDP zdobywa inforacje na temat każdego sąsiada wyłąjąc tak zwane transmitting type length values (TLVs), które są osadzone i rozsyłane w blokach
pakietów CDP. Za pomocą polecenia show cdp neighbors można otrzymać następujące informacje:
W celu implemantacji, monitoringu i utrzymania CDP przydatne są następujące polecenia:
CDP został zaprojektowany i zaimplementowany jako prosty protokół. Pakiety CDP są małe i przenoszą wiele cennych informacji na temat sąsiadów. Te informacje mogą być pomocne do wykreowania mapy bezpośrednio podpiętych urządzeń. Do odkrytego sąsiada można dostać się za pomocą sesji Telnet i na nim wykonać polecenie show cdp neighbors, aby zobaczyć dalszą część mapy sieci.
Aby globalnie dezaktywować protokół CDP korzystamy z polecenia no CDP run. Jeżeli CDP jest wyłączone globalnie nie można go włączyć na poszczególnych portach. Na systemach Cisco IOS 10.3 lub nowszych CDP jest domyślnie włączone globalnie. Jednak CDP na interfejscach asynchronicznych jest domyślnie wyłączone i trzeba go włączyć ręcznie po skonfigurowaniu interfejsu.
Za pomocą następujących poleceń możemy otrzymać informacje takie jak: wersja CDP, uaktualnienia CDP, tabele na temat ruchu.
Telnet jest to protokół wirutalnego terminala i jest częścią stosów TCP/IP. Pozwala na połączenie i pracę na odległym hoście. Telnet jest także jednym z poleceń Cisco IOS i służy do sprawdzenia jak działa warstwa aplikacji między źródłem i przeznaczeniem. Jest to najbardziej kompletny sposób na sprawdzenie działania sieci.
Telnet funkcjonuje w warstwie aplikacji modelu odniesienia OSI. Telnet jest zależny od TCP i jego poprawne działanie jest gwarancją na prawidłowy przepływ informacji w sieci.
Router może w jednym czasie obsługiwać kilka sesji Telnet. Zazwyczaj numeracja sesji zaczyna się od VTY 0 i kończy na VTY 4. Jeżeli administrator tego nie zmieni router może w jednym czasie osbługiwać te pięć sesji.
Należy zapamiętać, że testowanie warstwy aplikacji jest tylko dodatkową zaletą Telnet. Głównym zadaniem usługi Telent jest zdalny dostęp do urządzenia. Telnet jest prostym i uniewersalnym programem.
Cisco IOS pozwala użytkownikowi na ustawienie sesji Telnet i co za tym idzie na zdalne połączenie. Podczas połączenia Telnet można wprowadzić nazwę zdalnego urządzenia (musi być wpisana w tablicy hostów) lub jego adres IP. Aby zakończyć połączenie Telnet, wydajemy polecenie exit lub loguot. Do inicjacji sesji Telnet możemy wykorzystać następujące polecenia:
Na sprzęcie Ciso można jednocześnie ustawić kilka sesji Telnet. Użytkownik może się przełączać między tymi sesjami w zależnosci od potrzeby. Liczbę sesji jaka może być jednocześnie obsługiwana ustala administrator routera. Routery Cisco serii 2500 mogą obsługiwać maksymalnie pięć sesji. Przełączanie między sesjami dokonujemy za pomocą kombinacji Ctrl-Shift-x, gdzie x to numer sesji. Aby zobaczyć numer sesji korzystamy z polecenia show sessions
Jako prostą pomoc w diagnozowaniu sieci, w wielu protokołach zaimplementowano obsługę tak zwanego echa. Protokół echa służy do sprawdzenia, czy pakiety są prawidłowo routowane. Polecenie ping wysyła komunikaty echa do docelowego hostu i oczekuje na odpowiedź od niego. Rezultaty tego testu pomagają ocenić niezawodność ścieżki, sprawdzić opóźnienia na ścieżce oraz ocenić czy host jest osiągalny. Jest to najprostszy test jaki mozna przeprowadzić. Test ten można przeprowadzić zarówno z poziomu zwykłego użytkownika jak z poziomu administratora. Komunikaty wysyłane przez polecenie ping to nic innego jak komunikaty ICMP (Internet Control Message Protocol).
Polecenie traceroute jest idealne do zbadania ścieżki jaką przebywa pakiet od źródła do celu. Polecenie traceroute jest podobne do polecenia ping. Różnica polega na tym, że polecenie ping testuje połączenie ent-to-end, zaś traceroute pokazuje dokładnie całą ścieżkę i każdy napotkany router lub switch na swojej drodze. Także to polcenie może być wprowadzone z dowolnego trybu uprzywilejowania.
Problemy z prawidłowym adresowaniem sa najbardziej powszechnym zjawiskiem jakie występuje w sieci. Do rozwiązywania tego typu problemów służą trzy następujące polecenia. Ping, który używa protokołu ICMP do sprzętowej weryfikacji połączenia i do sprawdzenia poprawnego adresowania w warstwie sieci. Jest to najbardziej prosty mechanizm testowania sieci. Telnet weryfikuje działanie warstwy aplikacji między źródłem, a przeznaczeniem. Jest to najbardziej kompletny mechanizm do testowania działania sieci. Traceroute pozwala zlokalizować zatory na ścieżce między źródłem i przeznaczeniem. Ten mechanizm używa atrybutu Time To Live do genterowania raportu na temat każdego napotkanego routera na swojej drodze.